Το γιατί των παιδιών

Στον Μιχαήλ - Άγγελο, το αγγελούδι μου

     Μάνα κι εγώ, είμαι σίγουρη ότι η καρδιά κάθε μάνας σφίχτηκε βλέποντας τις εικόνες των συλληφθέντων της Κοζάνης. Κάποιες αναγνώρισαν πίσω από τα μελανιασμένα και παραμορφωμένα πρόσωπα τα δικά τους αγγελούδια. Δεν έχω λόγια γι' αυτές. Ξέρω ότι στις άγριες μέρες που θ' ακολουθήσουν θα περισσέψουν γι' αυτές και οι παρηγόριες και οι κατηγόριες.

       Αναρωτιέμαι, όμως, τι ήταν αυτό πού όπλισε το χέρι αμούστακων ακόμη παιδιών, ποια δύναμη τυφλή και ποια παραλυτική αδυναμία. Παιδιά που δε βγήκαν καλά καλά από τη ζεστή αγκαλιά της οικογένειας, που μυρίζουν ακόμα από το γάλα της μάνας τους, που είχαν ό,τι θα μπορούσε να έχει ένα παιδί της γενιάς τους, γονείς να τους στηρίζουν, καλά σχολεία και κατά πώς φαίνεται μια κάποια οικονομική άνεση, παιδιά που δε στερήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια, που δεν έζησαν τη βία και τη φτώχεια, πώς – ΠΩΣ;;; - έγιναν θιασώτες της βίας; Παιδιά που είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους, τα νιάτα τους ολάνθιστα για να χαρούν, να σπουδάσουν, να ερωτευτούν γιατί αποφάσισαν να υπονομεύσουν το μέλλον τους παίζοντας πόλεμο; Από ποια μήτρα γεννιούνται οι τρομοκράτες;

     Έχει μήπως μια δόση αλήθειας η γεμάτη χολή – φθόνο άραγε; - άποψη που κυριαρχεί στους διαδρόμους του Διαδικτύου για τα “κακομαθημένα του Κολωνακίου που παίζουν τους επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά;” και για τις “μαμάδες των Βορείων προαστίων που φρόντιζαν το μανικιούρ τους αντί να φροντίσουν να μάθουν στα παιδιά τους τι θα πει πειθαρχία και συνέπειες”; Είναι άραγε αλήθεια πως η φρενίτιδα της μεταπολιτευτικής ευμάρειας μπέρδεψε τις πυξίδες μας, πως χάσαμε το μέτρο και πως οι έννοιες έχασαν το σχήμα τους; Έτσι δε βαφτίσαμε “αγώνα” τον τσαμπουκά, “επιτυχία” τη λαμογιά, “μαγκιά” την ανευθυνότητα, “καταπίεση” το σεβασμό των κανόνων, “καταστολή” και “αυταρχισμό” τη στοιχειώδη πειθαρχία; Είναι τελικά αλήθεια ότι "Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται γιατί καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, γιατί έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως δημοκρατία", για να θυμηθούμε και το μεγάλο δάσκαλο Ισοκράτη;

       Αλλά ποια ευθύνη μπορώ να ζητήσω από ένα παιδί – ας είναι και κακομαθημένο - που είδε το θάνατο να το προσπερνά μόνο και μόνο για να προτιμήσει την καρδιά του φίλου του που στεκόταν δίπλα; Φταίει λοιπόν ο καταραμένος Δεκέμβρης του '08, εκείνη η αποφράδα σφαίρα που καρφώθηκε στο σώμα ενός παιδιού κι από κει στο σώμα όλης της ελληνικής κοινωνίας κι έγινε πληγή χαίνουσα που κακοφόρμισε και όζει και γεννά πολυπλόκαμα τέρατα, Μαρφίν, και πυρήνες της φωτιάς; Κι αν είναι έτσι, πώς θα κλείσει αυτή η πληγή προτού η σαπίλα της μας μολύνει όλους;

      Είναι τελικά αναμενόμενη αντίδραση η βία από ένα παιδί που πρέπει να γίνει άντρας μέσα σε μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη και αμήχανη, όπου η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται εδώ και χρόνια κατά την αυθαίρετη βούληση της αστυνομίας, των τρομοκρατών, των κουκουλοφόρων, της αλλοπρόσαλης αριστεράς και της ξενοφοβικής ακροδεξιάς, των φασιστοειδών παντός είδους; Είναι η βία μια λογική απάντηση στη βία της ανεργίας και της ένδειας, στην απελπισία, την αδικία και τον παραλογισμό που κακοποιεί καθημερινά τις ζωές όλων μας; Κι αν είναι έτσι σάμπως είναι παράλογοι οι υπόλοιποι εικοσάχρονοι που επιμένουν να προσπαθούν με το κεφάλι ψηλά, να αγωνίζονται και να ονειρεύονται χωρίς καλάσνικοφ αλλά με όπλο την ελπίδα και την πίστη σε μια δημοκρατική κοινωνία; 

       Απάντηση, βέβαια, δεν έχω. Την απάντηση πρέπει να τη δώσουμε όλοι μαζί, αν σκύψουμε πάνω στο πρόβλημα με νηφαλιότητα, που τόσο σπάνια πια τη βρίσκουμε στις μέρες μας. Και πριν βγάλουμε την ετυμηγορία ας σταματήσουμε για να συλλογιστούμε λίγο τα λόγια του ποιητή: 

“Μ' από την κόλασή μου σου φωνάζω

εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω...”