Παρανουαρικό τριαλαριλαρό

Ξύπνα πατέρα! χαραυγὴ
τὸν οὐρανὸ χρυσώνει,
κι' ὅλη ξυπνᾷ ἡ μαύρη γῆ.
Ξύπνα καὶ σὺ μὲ τὴν Αὐγή, ν' ἀκούσουμε τ' ἀηδόνι.

...
Εἶναι τὸ ὄνειρο μακρὸ
'ποῦ βλέπεις αὐτοῦ πέρα;
Κοιμήθηκες, κι' ἤμουν μικρό,
κι' ὡς νὰ τελειώσῃ τὸ πικρό, ἐτράνεψα, πατέρα!

...
Θυμᾶσαι; Μ' ἔκλεψες φιλὶ
μιὰ 'μέρα παιχνιδιάρη,
καὶ μ' εἶπες – Ἄφτερο πουλὶ,
χρειάζεσαι καιρὸ πολὺ νὰ γένῃς παλλικάρι. -

Ἦρθ' ὁ καιρός. Νἆμαι τρανό!
Διέ με, καλὲ πατέρα,
σοῦ 'τράνεψα· μὰ... ὀρφανό!!
Στὸ δρόμο, 'ποῦ συχνὰ περνῶ, μὲ εἴπανε μιὰ 'μέρα.

...
Τὸ βράδυ πὤρχομαι γοργὸ
κι' ἀνάφτω τὸ κανδύλι
τὸ ξέρεις ποῦ τ' ἀνάφτω 'γώ;
Ξύπνα, πατέρα! θὰ καγῶ, σὰ λυχναριοῦ φυτῆλι!

Γ. Βιζυηνός, Επί του τάφου του πατρός μου