Αρχαιολογία του μουνιού

Ο αδελφός μου ο Ευτύχιος, αρχαιολόγος στο επάγγελμα, κάνει ανασκαφές στα ελληνικά νησιά και ξεθάβει αγάλματα θεών ακατάληπτων και συνήθως ακρωτηριασμένων. Η δουλειά του αρχαιολόγου, κάτω από τον ξανθό και σχεδόν δωρικό ήλιο του Αιγαίου, έχει αποκτήσει νέο ενδιαφέρον για τον αδελφό μου τον Ευτύχιο, σε τέτοιο σημείο που να του εμπνεύσει κάποιες ιδέες ελάχιστα χριστιανικές, ιδέες εξωφρενικά αποτρόπαιες. Ισχυρίζεται ότι η μόνη πραγματικά επιθυμητή γυναίκα είναι η αγαλμάτινη, γιατί η ηρεμία ή η ακινησία της γλιτώνει τους άνδρες από τα υστερικά ή απλώς ψυχολογικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις υπόλοιπες (αναφέρομαι στις γυναίκες με σάρκα και οστά και ψυχή). Αυτό το εγκώμιο του αγαλμάτινου έρωτα που ως θεωρητική μελέτη θα μπορούσε να προσφέρει το έναυσμα, ακόμα και τα επιχειρήματα για μια πραγματεία του σνομπισμού, στο επίπεδο της πράξης μπορεί να προξενήσει ερεθισμούς και δυσλειτουργίες. Από την τελευταία του αρχαιολογική αποστολή, ο Ευτύχιος έφερε μία συλλογή από ημιτελείς θεές, σπαράγματα μαρμάρου που τα σκόρπισε στον κήπο του, ανάμεσα σε παρτέρια με τριφύλλια και πυξάρια, σαν μετεωρίτες που πέφτουν από τον ουρανό υπό το βάρος εκείνης της παγανιστικής λαγνείας που έχουν τα αγάλματα. Τα βράδια, όταν το σούρουπο βάζει φωτιά στα δέντρα προσφέροντάς τους μια κάποια μεγαλοπρέπεια δάσους, ο αδελφός μου ο Ευτύχιος σουλατσάρει στον κήπο (είναι, χωρίς να το ξέρει, ένας περιπατητικός) και κάνει πως τάχα σκοντάφτει σε εκείνα τα κομμάτια της θεάς που πάντα τους λείπει ένα χέρι, ένα πόδι ή ένα κεφάλι αλλά ποτέ το μουνί. Το μουνί των αρχαίων αγαλμάτων έχει μια λευκότητα γερασμένη από τον άνθρακα 14, είναι ένα μουνί άτριχο και, φυσικά, αδιαπέραστο. Το μουνί των αρχαίων αγαλμάτων, που ο αδελφός μου ο Ευτύχιος χαϊδεύει μ' εκείνη την ευλάβεια των ιερέων που χοροστατούν σε μια μεγαλοπρεπή τελετή, δε σηκώνει παραλλαγές, ακόμα κι αν ανήκει σε θεές τόσο ανόμοιες όπως η Αφροδίτη ή η Δήμητρα. Το μουνί των αρχαίων αγαλμάτων είναι ένα κομματάκι μάρμαρο, μια επιφάνεια σημαδεμένη από ένα ελαφρύ βαθούλωμα (σε καμιά περίπτωση οπή) ανάμεσα στα χείλη, που ο αδελφός μου ο Ευτύχιος μαλακίζει με το δείκτη του, διαγράφοντας μια προσεκτική κυκλική πορεία, που μέρα με τη μέρα διαβρώνει την πέτρα. Ενώ ο αδελφός μου ο Ευτύχιος μαλακίζει τα αγάλματα του κήπου του, στον Όλυμπο οι θεές χαμογελούν, δονούμενες από ένα γαργαλητό που τους μεταδίδει ο αέρας, χαρούμενες που παραβιάζουν την έβδομη εντολή μιας βάρβαρης θρησκείας. Τα πετροχελίδονα στις χαμηλές τους πτήσεις χέζουν πάνω στα μουνιά των αγαλμάτων και το σκατό μόλις έρθει σε επαφή με το μάρμαρο μετατρέπεται σε μέλι. Αυτό, τουλάχιστο, ισχυρίζεται ο αδελφός μου, τον οποίο, ασφαλώς, έχουμε αποφασίσει να κλείσουμε σε φρενοκομείο. Στον έρημο κήπο του θα παραμείνουν τα σπαράγματα των αγαλμάτων, καμουφλαρισμένα ανάμεσα στα φυλλώματα και τις κουτσουλιές των πουλιών, νοσταλγώντας εκείνο τον ξανθό και σχεδόν δωρικό ήλιο που λάμπει πάνω στη θάλασσα του Αιγαίου. 

Juan Manuel de Prada

Μετάφραση χωρίς την άδεια του συγγραφέα