Βοήθειά μας

 Ανάμεσα στους φωταυγείς αστέρες που έλαμψαν στα χώματα της αγιοτόκου και μαρτυρικής Μικράς Ασίας είναι και ο Άγιος Βλάσιος που έλαβε τον αμάραντο φωτοστέφανο του μαρτυρίου από τον ίδιο τον αγωνοθέτη Κύριο Ημών Ιησού Χριστό. Ο ένδοξος Ιερομάρτυς Βλάσιος γεννήθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Λικίνιου, ηγεμόνα σκληρόκαρδου που μισούσε τους χριστιανούς και τον αρακά. Οι γονείς του Βλάσιου ήσαν άνθρωποι καλής προαιρέσεως, περιφανείς και ευσεβέστατοι που ενστάλλαξαν στην καρδιά του μικρού Βλασίου τη θεοσέβεια. Έτσι ερρίζωσε ο σπόρος της πίστεως ως κόκκος σινάπεως στην ψυχή του Βλάσιου που ετράνευσε και έγινε νέος εγκρατής εις τας ορέξεις της σαρκός, γλυκύς εις την ομιλία, φιλελεήμων και φιλοδίκαιος. Έγινε από νωρίς κατοικητήριο του Πνεύματος του Αγίου και διέλαμπε με την ωραιότητα του σώματος και με το κάλλος της χριστιανικής ψυχής. Μωρολογίες, κακολογίες και χαχανητά δεν έβγαιναν από το στόμα του. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι ήταν πράος και αγαθός, αγαπούσε την αλήθεια και μισούσε το ψέμα. Φιλομαθής καθώς ήτο και συνεργούσης της Θείας Χάριτος εσπούδασε την ιατρική τέχνη αλλά ποτέ δεν άσκησε αυτήν ως επάγγελμα. Ο ένθεος ζήλος τον οδήγησε στο δρόμο της φιλανθρωπίας και της προσφοράς: θεράπευε αφιλοκερδώς τους ασθενείς και τους χορηγούσε τα νοσήλεια. 

Ο Άγιος Βλάσιος θεραπεύει τον παραλυτικό

Μάλιστα η ιαματική χάρις του Βλασίου δε σταματούσε στους συφιλλιδικούς συνανθρώπους του, αλλά αγκάλιαζε στη μεγαλοσύνη της και όλα τα ζωντανά άγρια και ήμερα. Λέγεται πως όταν κάποτε ένας λύκος άρπαξε από μία πτωχή πλην όμως καλλιπάρθενο κόρη τον χοίρο που αποτελούσε τη μοναδική περιουσία της, ο Άγιος διαμεσολάβησε με την προσευχητική του δύναμη ώστε να χάσει ο λύκος την αγριότητά του και να επιστρέψει ο χοίρος αβλαβής στη δύστυχη γυναίκα.

Η καλλιπάρθενος κόρη

 Αξιοσημείωτο ήταν και το θαυματουργικό γεγονός της διάσωσης ενός παιδιού που κινδύνευε να πεθάνει από ένα ψαροκόκκαλο το οποίο είχε καρφωθεί στο λαιμό του μετά από την κατανάλωση πονηρών σαφριδίων. Γι' αυτό και ο Άγιος Βλάσιος είναι έκτοτε για όλους τους ευσεβείς χριστιανούς ο Άγιος που προστατεύει από τα ψαροκόκκαλα.

Ο Άγιος Βλάσιος σώζει τον ψαροκοκκαλωθέντα παίδα

Ο αποψαροκοκκαλωθείς νέος κηρύσσει το λόγο του Θεού

 Όμως, η αγιοσύνη και οι αγαθοεργίες του Βλάσιου έφτασαν γρήγορα στα αυτιά του Ρωμαίου επάρχου Αγρίκολα, ανθρώπου οργίλου και θυμώδους που ο δαίμων τον έστειλε για να δοκιμάσει την πίστη του Βλάσιου. Ο Αγρίκολας, τυφλωμένος από φθόνο για τη λαοφιλία του Βλάσιου - ή κατ' άλλους σαϊτευθείς από μιαρό σαρκικό έρωτα για εκείνον -  διέταξε να συλλάβουν τον Βλάσιο, να τον σύρουν δεμένο με αλύσσους στη φυλακή και να τον βασανίσουν φριχτά με πυρωμένα σίδερα. Όμως ούτε η άλυσσος, ούτε τα ραπίσματα, ούτε οι ύβρεις που εξηκόντιζε ο εξαγριωμένος Αγρίκολας, ούτε το πυρακτωμένο καμίνι όπου τον έριψαν οι στρατιώτες του αβυσσαλέου ηγεμόνος, ούτε τα σκουριασμένα νύχια που ξέσκιζαν τις σάρκες του Βλάσιου κατόρθωσαν να κάμψουν το φρόνημά του. Με τη χάρη του Θεού καθοδηγήτρια στην άθλησή του, υπέμεινε με καρτερία το μαρτύριο ως αν να ήταν θωπείες τα ραπίσματα, και δροσερός λειμώνας το πυρακτωμένο καμίνι. Συνοδοιπόρους στον ιερό του αγώνα ο Βλάσιος είχε επτά παρθένους ευτόλμους και ενάρετες που ο ίδιος είχε σώσει από την πλάνη των ειδώλων με τη θεόπνευστη κατήχηση και τα ψυχωφελή κηρύγματά του.

Τα γκομενάκια είχαν πάθει την πλάκα τους με το Βλάσιο.

Βλέποντας ο Αγρίκολας, ότι ο Βλάσιος όχι μόνο δεν ήταν διατεθειμένος να αρνηθεί του Χριστού την πίστη την Αγία αλλά αγάλλετο και μειδιούσε και συγχωρούσε τους βασανιστές του, διέταξε τους στρατιώτας να τον πετάξουν στη λίμνη με βαρίδια στα πόδια. Όμως προς δόξα του Κυρίου ο Βλάσιος στάθηκε πάνω στο νερό και κάλεσε τους διώκτες του να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο για να αποδείξουν τη δύναμη των θεών τους. Όπως ήταν φυσικό οι ειδωλολάτρες καταποντίστηκαν και πνίγηκαν εξάπαντος, όπως πνίγεται ο άπιστος στο έλος της πλάνης και της αμαρτίας.

Οι άπιστοι ειδωλολάτρες

Καθώς ο βλάσφημος έπαρχος είδε την ακλόνητη πίστη του γενναίου αθλητού του Χριστού διέταξε τον υπασπιστή του να τον αποκεφαλίσει με το ξίφος του. Μόλις η τίμια κάρα του Ιερού Βλασίου κύλησε στο χώμα ένα κατάλευκο περιστέρι πέταξε προς τα ουράνια κρατώντας ένα στεφάνι. Ήταν ο άχραντος στέφανος του μαρτυρίου με τον οποίο ο Πανοικτήρμων Θεός δεχόταν στους κόλπους του τον πιστό του δούλο.

Η αγιοσύνη του Βλασίου επιβεβαιώνεται έκτοτε με τα αναρίθμητα θαύματα που επιτελεί για όσους σέβονται την πάνσεπτο μνήμη του και επικαλούνται με ευσέβεια το όνομά του.

Σύζυγος ναυτικού που επικαλείται ευλαβικά το όνομα του Αγίου.

"Φερωνύμως βλαστήσας, ὡς δένδρον εὔκαρπον, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου."

Ο Κύριος μεθ' υμών αδελφοί.