Βίοι Παράλληλοι: Γιατί δεν καπνίζω εδώ και μια βδομάδα IΙ Το closure άργησε μια μέρα

Για να εξηγούμαστε να μην παρεξηγούμαστε και να μη χτίζουμε στην άμμο παλάτια, πρέπει εξαρχής να καταστήσω σαφές ότι εγώ έκοψα το κάπνισμα γιατί:

Έχει λίγο καιρό που η Αγία Τριανταρίαση μου χτύπησε την πόρτα. Εγώ της άνοιξα και - χωρίς δεύτερη σκέψη -  αφού την πέρασα στο λιβινγκρούμ την τράταρα λικέρ and/or φοντάν. Και τότε η Τριανταριασί με δάκρυ θαλασσί στα μάτια τα μεγάλα μου φίλησε απαλά τα χέρια τ’ ακριβά και μου είπε: «Σακ βουαγιάζ!».



 Έτσι βρέθηκα με μια πελώρια λαχτάρα να θέλω να βάλω σε μια τάξη τ’ ασυμμάζευτα και να σφάξω έναν κόκορα στα θεμέλια μου με όραμα για τη νέα καλύτερη Σαύρα. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, ο πανίσχυρος σπόρος του Σάουρον ήταν μέσα μου από τότε που έπαιζα με τα βατράχια και τα μικρά μου πόνυ στο ποτάμι. Απλά για να ευδοκιμήσει, ν’ ανθίσει και να λουλουδίσει χρειαζόταν οι δυνάμεις του να ενωθούν σε ένα σάπιο σώμα. Και πριν καν αλέκτωρ λαλήσει τριάντα όλο το σύμπαν έχει συνωμοτήσει ώστε ο βαθμός σήψης του κορμιού μου να αποτελεί ικανή συνθήκη για να μεταμορφωθώ στην Προμιλφιακή Γουστέρα την Κοινή.

Σ’ αυτά τα πλαίσια,

- το να μην ζέχνει το σπίτι και το πετσί μου,

- το να μην χάσω κάποιο από τα μέλη μου,

- το να μην καθυστερώ το χέσιμό μου για να βρω τα χαρτάκια μου έτσι ώστε να το σκάσω ταυτόχρονα που θα αμολάω την πρώτη και να νιώσω την υπέρτατη απόλαυση,

- τη μια φορά το χρόνο που θα έχω όρεξη να πάω να φάω έξω να μην απορρίπτω κάποιο παλέψιμο μαγαζί μόνο και μόνο γιατί εκεί δεν μπορώ να καπνίσω,

- το να μην παθαίνω βρογχικό άσθμα και τακαμούρι αν χρειαστεί να αυξήσω την ταχύτητα του βηματισμού μου κατά ένα νανόμετρο ανα σεκόντ π.χ. για να προλάβω το λεωφορείο ή για να αποφύγω κάποιο αμόνι που πάει να πέσει στο κεφάλι μου,

- το να μη σκέφτομαι ότι θα έρθει η μέρα που θα κοιτάξω στον καθρέφτη και θα δω αυτό:

  

- το να μην αξιωθώ να ζήσω τη στιγμή που γκαστρωμένη
ούσα θα έχω την ανάγκη να στρίψω το αγέννητο παιδί μου
και να το καπνίσω, ή ακόμα χειρότερα την ντροπή του να καπνίζω στο μπαλκόνι του ίδιου μου του σπιτιού για να μην βλάψω το βλαστάρι μου που παίζει στο σαλόνι,

- και τέλος το να αποφύγω να δίνω για τσιγάρα περισσότερα απ’ όσα δίνω για τρόφιμα,

είναι κάποια στοιχεία που ίσως να κάνουν καλό στην κατάφορα ξεγαμημένη ψυχολογία μου και να με βοηθήσουν να συμφιλιωθώ ευκολότερα με την νέα μου φύση.

 Και αν πίστεψες ότι όλα αυτά σου τα λέω για να σε τρομάξω και ότι δεν σοβαρολογώ δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει.

 Όσον αφορά τώρα την περίπτωσή σου, δεδομένου ότι - όπως και να το κάνουμε -  έχεις την τάση να φουσκώνεις σε βαθμό κακουργήματος τα συμπτώματα και τα συνδρόματα, ίσως η μέθοδος της κρύας γαλοπούλας να μην είναι για ‘σένα η πλέον ενδεδειγμένη. Και αυτό δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω απ’ το ότι εγώ στη φάση του παροξυσμού μου για άλλη μια φορά θα νιώσω ότι κανείς δεν με καταλαβαίνει, θα κατεβάσω μαρκετσό και θα βαράω ντάγκλες, εσύ θα νιώσεις ότι απειλείται η γαματοσύνη σου και προδίδεις τον ίδιο σου τον εαυτό επειδή βαράς ντάγκλες και δεν κάνεις κάτι για να το σταματήσεις και η άλλη θα κάνει κάτι πρακτικότερο π.χ. σεξ για να μη βαράει ντάγκλες.

 Κουλάρησε λοιπόν δικιά μου και μην παθαίνεις σύφιλη. Η φάση του τσιγαρισμού θα μπορούσε να έχει περάσει με τον ίδιο τρόπο που πέρασαν: η φάση που ξύριζες το φρύδι σου, η φάση που πήγαινα στο Χ, η φάση που φορούσαμε περούκες μέρα μεσημέρι στο καρκαΐλι και παίρναμε τους δρόμους, η φάση που χτυπούσαμε τατού έντομα και ασπόνδυλα, η φάση που 14 Φλεβάρη όταν γιόρταζαν οι άλλοι εμείς φορούσαμε μαύρα γυαλιά και το παίζαμε οι καλύτερες του χωριού (και τον κόβω ότι αυτό το είχε απωθήσει η μνήμη σου στο πιο βαθύ χαντάκι!)… Θες να συνεχίσω; Και αν το να μην μπορείς να πας στον Αλεξάτο για κρασά σου προκαλούσε σωματικά το ένα δέκατο από ότι έζησες επειδή δεν κάπνισες δυο μέρες, φαντάσου πού και πώς θα ‘μασταν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.

 Και θα κλείσω θυμίζοντας και στις δυο σας ότι το πρώτο τσιγάρο που καπνίσατε ήταν αυτό

και οποιοδήποτε περαιτέρω επιχείρημα περί γελοιότητας καταντάει γελοίο!

Άντε γειά!